Günler Geçtikçe...

Bugün minik oğlum 6 aylık aşısını oldu.Bir çığlıklar ,bi ağlamalar öff sevmiyorum bu aşı günlerini,o ağladıkça benimde gözüm yaşarıyor nası bir duyguymuş:)

Kilomuz 10250 ,boyumuz 70 cm olmuş maşallah gayet iyi gittiğini söyledi ebe ,biraz kilosu en üst sınırdaymış ama boydan kurtarıyor Allahtan:)

7.aya girdiğimiz için herhalde hareketler biran da değişiverdi,tavırlar,bakışlar nasılda büyüyo..

Artık yere sırtüstü yatırdığımızda direk dönüyo hiç geciktirmeden,sanki kurulmuş bebek gibi.

Ama hala biraz tembeliz yüzüstünden sırtüstüne henüz bir denememiz yok,geçen pazar ilk defa yüzüstü yatırdım kendini geri geri itti.

Demekki ilk önce geri vitese takıp emekliycez heralde:)))

Çalıştığım için sadece akşamları bir kaç saat görebiliyorum bıcırımı 6da alıyorum,9da uyuyor zaten.

O arada mümkün olduğu kadar vakit geçirmeye çalışıyorum oğlumla.

Geçen cumartesi akşamı babası dışarı çıkalım bişiler içmeye arkadaşlarla dedi.Bende ayazı yeni almıştım.Ay tekrar bırakmaya gönlüm razı olmadı.Zaten zor görüyorum ,dedim dışarısının canı cehenneme ben oğlumla iyiyim evde sen çık dedim:))

Öyle garip ki eski ben olsam cumartesi akşamları evde oturmayı hiç sevmezdim ama çocuk gerçekten çok farklıymış ,hiçbirşey umrunda olmuyormuş...

Bu arada 1 Nisanda kontrolümüz vardı İzmirde.Profösör Doktor amcamız eeg mizi çekti.

Çok şükür hiçbir anormallik yok gayet iyi çıktı sonuçlar,fakat ilaca biraz daha devam edicez eylüle kadar..

Bizden bu aralar bukadar..

Sevgiler...

Mucizenin Doğuşu 2

Ben gidemedim izmire dikişlerim çok yeniydi ve şoktaydım.Oğlumu ambulansa koydukları zaman gözümün önünden hiç gitmez,yıkılmıştım, ne hayaller ne umutlarla beklemiştik oysa onu..
Babası,dedesi ve babannesi gitti peşinden, ben gidememiştim ve onu bidaha görebilecekmiyim onu bile bilmiyordum.Eve  geldim elim boştu ,hala inanamıyordum yaşadıklarıma ama gerçekti herşey..

Gözüm,kulağım hep telefondaydı eşimden gelicek iyi bir haber bekliyordum.Ve beklediğim haber geldi , İzmir Tepecik Eğitim Araştırma Hastanesi doktorları oğlumu muayane etmişlerdi.Eşim 'oğlumuz gayet sağlıklı görünüyormuş,küveze bile almamışlar 'dedi. Dünyalar benim olmuştu .Hemen tedaviye başlandı,orada tekrar nöbet geçirdiği için artık küveze almışlardı , mr - eeg bütün filmleri çekilmişti.Birgün iyi haber alsam ,ertesi gün kötü haber alıyodum.Kafatasında kanama  vardı ve hayati riski devam ediyordu.Salı ve Perşembe günleri sadece anne ve babası görebiliyordu oğlumu.Perşembe günü annemleride alıp izmire gittik.Oğlumu görmek istiyordum artık yanında olmak istiyordum.Hastane bahçesinden içeri girdiğimde kalabalığa inanamadım ,meğer ne çok bizimle aynı durumda olan insan varmış.Eşimin boynuna sarıldım,ikimiz birarada olunca katlanması biraz daha kolay olmuştu herşeye.
Önce doktorlarından durumu hakkında bilgi alıp ondan sonra içeri giriyorduk.Onu küvezde gördüğüm anı size anlatmam mümkün değil,gözlerimden yaşlar boşaldı bir anda..Bu benimmi diye kendi kendime sayıkladığımı hatırlıyorum.' oğlum annen geldi artık yanındayız nolur dayan ,sen çok güçlü bir bebeksin bunu biliyorum ' dedim.Çok güzeldi benim oğlum...
Günler hızla geçiyordu ,hergün sabah doktordan durumunu öğrenene kadar ruh gibi geziyorduk evin içinde ,güzel bir haber aldığımızda dünyalar bizim oluyor,kötü haberde yıkılıyorduk.

Ve nihayet durumu iyiye gitmeye başlamıştı.17 ekim benim yeniden doğduğum gündür.Oğlumu kucağıma aldığım,doya doya kokladığım gün.

Artık evimizdeyiz.Küçük mucizem kötü günleri atlattı.Çok güçlü bir bebek olduğunu herkese gösterdi.

Annen ve Baban seni çok seviyor oğlum ,iyi ki varsın , iyiki hayatımızdasın...