Bugün minik oğlum 6 aylık aşısını oldu.Bir çığlıklar ,bi ağlamalar öff sevmiyorum bu aşı günlerini,o ağladıkça benimde gözüm yaşarıyor nası bir duyguymuş:)
Kilomuz 10250 ,boyumuz 70 cm olmuş maşallah gayet iyi gittiğini söyledi ebe ,biraz kilosu en üst sınırdaymış ama boydan kurtarıyor Allahtan:)
7.aya girdiğimiz için herhalde hareketler biran da değişiverdi,tavırlar,bakışlar nasılda büyüyo..
Artık yere sırtüstü yatırdığımızda direk dönüyo hiç geciktirmeden,sanki kurulmuş bebek gibi.
Ama hala biraz tembeliz yüzüstünden sırtüstüne henüz bir denememiz yok,geçen pazar ilk defa yüzüstü yatırdım kendini geri geri itti.
Demekki ilk önce geri vitese takıp emekliycez heralde:)))
Çalıştığım için sadece akşamları bir kaç saat görebiliyorum bıcırımı 6da alıyorum,9da uyuyor zaten.
O arada mümkün olduğu kadar vakit geçirmeye çalışıyorum oğlumla.
Geçen cumartesi akşamı babası dışarı çıkalım bişiler içmeye arkadaşlarla dedi.Bende ayazı yeni almıştım.Ay tekrar bırakmaya gönlüm razı olmadı.Zaten zor görüyorum ,dedim dışarısının canı cehenneme ben oğlumla iyiyim evde sen çık dedim:))
Öyle garip ki eski ben olsam cumartesi akşamları evde oturmayı hiç sevmezdim ama çocuk gerçekten çok farklıymış ,hiçbirşey umrunda olmuyormuş...
Bu arada 1 Nisanda kontrolümüz vardı İzmirde.Profösör Doktor amcamız eeg mizi çekti.
Çok şükür hiçbir anormallik yok gayet iyi çıktı sonuçlar,fakat ilaca biraz daha devam edicez eylüle kadar..
Bizden bu aralar bukadar..
Sevgiler...
